تجليات زندگي جاودانه در ديوان خواجو

در متون ادب فارسي، شاعران و نويسندگان گوشه چشمي به زندگي پيامبر اسلام و ديگر سفيران عالم علوي داشته‌اند؛ از ميان اين پيامبران خضر به واسطه جاودانه بودن جايگاهي خاص دارد، شاعران آرزوي مستدام بودن و جاودانگي را هميشه با خود داشته و براي رسيدن به آن از خضر كه همان پير طريقت است مدد مي‌گيرند. در مقاله‌ي حاضر كوشش شده است ضمن بررسي ابيات ديوان خواجوي كرماني، انعكاس و جلوه‌ي خضر و زندگي جاويد و آب حيات نمايانده شود. گاهي خواجو از خضر مدد گرفته و گاهي جايگاه محبوب و پير خود را بسي والاتر از خضر مي‌داند. روش اين پژوهش توصيفي- تحليلي است به اين صورت كه مطالب تحت چند عنوان اصلي طبقه بندي شده و در ذيل هر عنوان، پس از ارائه تعاريف، ابيات مرتبط با آن بخش، از ديوان خواجو ذكر شده است.