احمد يار مرالوي در راہ فردوسي طوسي

بزرگمردي چون فردوسي هزار سال پيش در سر زمين مهر و آفتاب و خرد، پا به عرصه گذاشت و گامي بلند و خجسته نهاد تا شاهنامه اش از زمان حياتش تا امروز به هر زبان، روح ميهن پرستي، انسان بودن، خرد ورزي و خردمندي را برمي‌دمد و حيات دوباره مي‌بخشد۔ حتي آنان كه نه ايراني اند و نه زبان پارسي ، زبان مادري شان و قرنهاست كه بزرگاني در سر زمين شبه قاره به پيروي از آن رادمرد، تيغ زبان از نيام بر كشيده و شاهنامه ها خلق كرده اند و يكي از امثال آن شاهنامه رنجيت سينگ اثر احمد يار مرالوي است كه رزميه خود را در تاريخ سيك ها در عهد رنجيت سينگ 1195 -1255ھ به فرمايش را جا گلاب سينگ والي جامود و كشمير در تبتع فردوسي سرورده بود. در اين مختصر ما به بررسي جامع و مانعي از اثر مورد نظر شاهنامه رنجيت سينگ اقدام مي‌نماييم كہ احمد يار مرالوي به پيروي شاهنامه فردوسي منظومہ خود را با حمد خداوند و نعت پيامبر (ص) آغاز نموده و در ادامه به ذكر روايد ادھايي عھد رنجيت سينگ و بعد از مرگ او پرداخته است و سر انجام ھر فصل اشعاري از ساقي نامہ ھم آوردہ است و شاعر در ساختار اصلي سرايش رزميه خود با كلمات هندي و پنجابي آرايش دادہ از شاهنامه فردوسي اقتباس و تبعيت نموده است.