تأثير عامل كارايي بر رفاه اجتماعي

كارايي و رفاه از ﺟﻤﻠﻪ ﻣﺒﺎﺣﺚ ﻣﻬﻢ اﻗﺘﺼﺎدي ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ از ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺗﺎﻛﻨﻮن در ﻣﺠﺎﻣﻊ، سازمانﻫﺎ و ﻣﺘﻮن اﻗﺘﺼﺎدي ﻣﻄﺮح ﺷﺪه‌اﻧﺪ. ﻛﺸﻮرﻫﺎي درﺣﺎل ﺗﻮﺳﻌﻪ، ﻫﻤﮕﺎم ﺑﺎ ﻛﺸﻮرﻫﺎي ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل روشﻫﺎي اﻓﺰاﻳﺶ كارايي ﻣﻲﺑﺎﺷﻨﺪ و ﻳﻜﻲ از هدفﻫﺎي ﻣﻬﻢ سياستﮔﺬاران اﻗﺘﺼﺎدي در اﻳﻦ ﻛﺸﻮرﻫﺎ، ارﺗﻘﺎ ﻛﻴﻔﻴﺖ و ﺳﻄﺢ رﻓﺎه زﻧﺪﮔﻲ در ﺟﺎﻣﻌﻪ اﺳﺖ. سعادت، بهروزي و رفاه هر ملتي وابسته به كار و تلاش همه اقشار جامعه بوده و كارايي معياري براي ارزيابي عملكرد اين فعاليت‌ها و تلاش‌ها در بخش‌هاي مختلف اجتماعي-اقتصادي است. لذا با توجه به اهميت كليدي كارايي در اقتصادهاي نوين، پژوهش حاضر به بررسي تأثير كارايي بر رفاه اجتماعي هشت كشور منتخب سازمان همكاري اسلامي طي دوره زماني 2016-2010 مي‌پردازد. نتايج مطالعه حاكي از آن است كه گرچه وضعيت كشورهاي منتخب اسلامي در شاخص‌هاي كارايي و رفاه اجتماعي نسبتاً ضعيف و نامطلوب بوده است، اما كارايي از طريق افزايش سهم رشد بهره‌وري كل عوامل توليد در رشد اقتصادي، افزايش قدرت رقابت‌پذيري و در نهايت افزايش درآمد سرانه موجب بهبود رفاه اجتماعي در كشورهاي اسلامي منتخب مي‌شود. اين نتايج مخصوصاً براي كشوري همچون ايران كه طي سال‌هاي اخير با محدوديت‌ها و تحريم‌هاي شديد اقتصادي از سوي استكبار جهاني مواجه بوده است اهميت دوچندان داشته به طوري كه وجود شرايط كارايي در اقتصاد ملي با تأكيد بر مديريت صحيح منابع انساني، سرمايه‌اي و طبيعي در حذف و مقابله با تحريم‌ها و تبديل آن به فرصتي در جهت شكوفايي و تحكيم پايه‌هاي اقتصادي كشور و تحقق اقتصاد مقاومتي نقش اساسي دارد.