روايتي از پژوهش روايي: تحليلي بر تاريخچه، فلسفه و چارچوب اجرايي پژوهش روايي

مردم زندگي روزمره شان را با داستان‌هايي در مورد اين كه خود و ديگران كه هستند، و از طريق تفسير گذشته خود در غالب اين داستان ها شكل مي دهند. پژوهش روايي يا مطالعه تجربه به صورت داستان، در درجه اول راهي براي تفكر در مورد تجربه است. اين روش در زمره رويكرد‌هاي كيفي به پژوهش جاي گرفته و مستلزم داشتن ديدگاهي از تجربه به عنوان پديده تحت مطالعه يا روش مطالعه است. اين روش عمري به درازاي عمر بشر دارد اما حضور آن به عنوان يك روش پژوهشي، به ويژه در برخي رشته‌ها، پديده‌اي نوظهور است. اين مقاله در ابتدا به معرفي اين روش پژوهشي و جايگاه آن در قلمروهاي معرفتي مختلف پرداخته و در ادامه ويژگي‌هاي هستي شناختي تجربه از نظر جان ديويي را به عنوان مبنايي مناسب براي روش روايي مورد بحث قرار مي‌دهد. ماهيت هنري پژوهش روايي و ارائه چارچوبي كلي براي اجراي اين روش و طرح برخي انتقادات مطرح به پژوهش روايي موضوعات ديگري است كه در اين مقاله مورد بررسي قرار مي‌گيرد.