تقريب بين مذاهب در پرتو عقلانيت ديني

Approximation between religions in the light of religious rationality

وحدت امّت اسلامي، علاوه بر اينكه يك دستور ديني است، يك ضرورت عيني و مطلوب عقلي نيز مي باشد. اين وحدت و تقريب بين مذاهب اسلامي، يك مسئله كلامي نيست، بلكه يك مسئله فقهي و حقوقي بوده و ناظر به زندگي مسالمت آميز ميان مسلمانان مي باشد. مباني اصلي بحث به اين صورت است كه تقريب مذاهب اسلامي به معناي پذيرش حقّانيّت تمامي مذاهب اسلامي و ملازم با پلوراليسم مذهبي نبوده. زيرا از ديدگاه اسلام، تنها صراط مستقيم محور است. همچنين كسي كه در اين صراط قرار ندارد، داراي درجه پايين تري در ايمان بوده و هرگز كافر فقهي نمي باشد. اين دو مبنا، لوازمي عقلاني را به دنبال خود مي آورد. از جمله اينكه، احترام و حرمت مقدّسات مذاهب گوناگون و پيروان آنها حفظ شود، تبليغ و ترويج عقلاني و مبتني بر استدلال در هر مذهب صورت گيرد، تعامل و ارتباط ها بر اساس وحدت ديني و اخوّت باشد، در هنگام تعامل ميان مذاهب، به ادله نقلي مشترك و مورد اتفاق بين مذاهب تمسك شود و در نهايت قاعده نفي سبيل، اساس تعاملات بين مذاهب قرار گيرد.