معماري سبز و به كارگيري عناصر آن در طراحي محيط زندگي و رشد كودكان

پيشرفت روزافزون شهرنشيني، افزايش بيرويه جمعيت، كاربرد بيش از حد انرژيهاي تجديدناپذير و آلودگي ناشي از مصرف آنها منجر به بحران انرژي، گرم شدن زمين و جو، تخريب لايه ازن و گسترش آلوگيهاي زيست محيطي شده است. در راستاي حل اين مشكل و با توجه به اينكه ساختمانسازي در سالهاي اخير با پيشرفت چشمگيري در طراحي و تكنولوژي روبرو بوده، ميتوان جهت اين رشد و پيشرفت را به سمت كاهش آلودگيهاي زيست محيطي و ايجاد محيطي سالم در داخل و خارج ساختمان با حداقل دخالت در محيط زيست طبيعي و در نتيجه سازگاري با آن، هدايت نمود. در اين ميان روي آوردن به معماري سبز و ساختمانهاي سازگار با محيط زيست، پاسخي جهاني به اين مشكل ميباشد. معماري سبز و عناصر آن در محيط نه تنها يك الگوي معماري بلكه تفكري است كه همه وجوه زندگي بشر را دربرميگيرد. در واقع رسيدن به حدي از تعامل با طبيعت و محيطزيست است كه پايداري و تعادل را در همه ابعاد زندگي به ارمغان ميآورد. در راستاي تحقق اين هدف و تداوم آن در زمان، نياز به پرورش نسلي است كه تفكر سبز و توجه به اصول پايداري به گونه اي ملموس و عملي در پروسه رشد آنها انعكاسيافته و با آموزش اصول آن با استفاده از نشانهها و علايم قابل درك براي كودكان در محيط زندگيشان، بخش عمدهاي از جهتدهي آموزشي و پرورشي آنان به اين موضوع اختصاص يابد. در نتيجه نوع نگرش آنها به گونه‌اي شكل‌گيرد كه به طور ناخودآگاه پايبند به رعايت اصول پايداري باشند.