الگوي از پسا مدرن جهت خلق فضا هاي اجتماع محور

مطالعه نظريات انديشمندان در باب پسا مدرن و ويژگي هايش به عنوان معماري مردمي (اجتماعي) ، همچنين دسته بندي الگوهاي قابل ارايه پسا مدرن در قالب نظريه ها و پارادايم هاي نظري و عمليي در آثار معماران معاصر ملاك عمل پژوهش معماري اجتماعي ، در پي رسيدن به دستورالعمل و راهكار نظري در اين شيوه (پسامدرن) قرار گرفته است . در ابتدا بررسي معماري اجتماعي و فضاهاي اجتماعي پرداخته شده و در پي رسيدن به معماري با ويژگي تحقق انديشه هاي اجتماع محور ، پسا مدرن به عنوان الگوي مطلوب در قالب نظريه ها و پارادايم هاي نظري، بررسي شده است . پس از تطبيق نظريه هاي اجتماع محور و پارادايم هاي نظري معماري پسا مدرن ؛ پديدارشناسي به عنوان شاخصه و الگوي قابل ارايه جهت طراحي فضايي اجتماعي با خاصيت افزايش تعاملات در فضاهاي مذكور بيان گرديده . در انتها با بيان پديدار شناسي هوسرل از ديدگاه هايدگر (پديدارشناسي كه انسان خود را نه در مواجهه با چيز ها كه در كنار و همراه آن ها مي يابد.) و ساير انديشمندان صاحب نظر پرداخته شده است . همچنين به بررسي اين الگو در پارك دولا وي يت اثر برنارد چومي و مدياتك سنداي اثر تويو ايتو پرداخته شده است .