برنامه ريزي تعادل جمعيتي شبكه شهري استان مازندران در افق 1405

تمركز شديد جمعيت و فعاليت‌ها در يك يا چند نقطه جغرافيايي از مشخصه‌هاي بارز اكثر كشورهاي جهان سوم به خصوص ايران است. عدم توجه به برنامه‌هاي بلندمدت و تكيه سياستگزاران به برنامه‌هاي توسعه سطحي جهت تحقق شعارهاي خود، عامل اصلي توسعه ناموزون كشور است. استان مازندران با ويژگي هاي منحصر به فرد خويش از جمله كانونهاي تحولات اخير در عرصه ي توسعه ي شهري بوده است. در همين راستا مقاله حاضر سعي دارد با بهره گيري از قانون رتبه – اندازه، ضريب آنتروپي و درجه كشش پذيري به بررسي و تحليل عملكردي شبكه شهري استان مازندران بپردازد و با پيش بيني جمعيت شهرهاي مازندران در سال 1405 سياستها و راهكارهاي لازم را براي افزايش يا كاهش نرخ رشد جمعيت كانون هاي شهري در جهت متعادل سازي توزيع فضايي جمعيت در افق ارائه نمايد. روش تحقيق توصيفي – تحليلي است. نتايج به دست آمده نشان مي دهد درجه آنترپي شهرهاي منطقه رو به تعادل نبوده و بيشترين حالت بي نظمي در شبكه شهري در شهرهاي زير 5 هزار نفر مشاهده مي شود. همچنين با روند رشد فعلي جمعيت در شهرها، شهرهاي بالاي 100 هزار نفر براساس مدل رتبه اندازه بيشترين اضافه جمعيت و شهر هاي 5 تا 10هزار نفر منطقه داراي بيشترين كسر جمعيت مي باشند.