مطالعه تجربي نقش تاندون آسلولار خم كننده انگشتان شترمرغ در آسيب تاندون آشيل خرگوش

هدف: هدف از مطالعه حاضر بكارگيري تاندون آسلولارشترمرغ در نقيصه هاي تاندوني متعاقب جراحات آن همراه با احتمال كاهش واكنش هاي ايمني است. طرح مطالعه: مطالعه تجربي حيوانات: 21 قطعه خرگوش نيوزلندي ماده به طور تصادفي به سه گروه هفت تايي تقسيم گرديد. روش كار: بافت تاندون شترمرغ به روش شيميايي به منظور استفاده در نقيصه تاندون كالكانئال آسلولار گرديد. سپس آزمايش هاي بافت شناسي و بيومكانيك بر روي نمونه پيوندي و تاندون خرگوش انجام گرفت. در گروه شاهد پس از بيهوشي، آماده سازي خرگوش و برش پوست، بخشي از تاندون كالكانئال به طول يك سانتي متر جدا شد و سپس در محل خود بخيه گرديد. در گروه آزمايش يك و دو به ترتيب تاندون غير فرآوري شده و فرآوري شده به طول يك سانتي متر و ضخامت تقريبي تاندون خرگوش در محل تاندون كالكانئال برداشته شده به روش گروه شاهد كارگذاري شد. نتايج: مطالعه بافت شناسي پس از جراحي نشان دهنده رشته هاي كلاژن منظم و رگ زايي در بافت آسلولار شده، بود. مطالعه بيومكانيك نيز نشان داد در سطح نيروي يكسان، افزايش طول در گروه واجد سلول نسبت به دو گروه ديگر كمتر بود و فرآوري بافت تغيير قابل ملاحظه اي در خصوصيات بيومكانيكي بافت پيوندي ايجاد نكرده است. نتيجه گيري و كاربرد باليني: با توجه به ايجاد تخلخل و رگ زايي در بافت پيوندي در گروه آزمايش دو مي توان چنين ادعا نمود كه روند آسلولار كردن قطعه تاندون پيوندي به طور معناداري نسبت گروه شاهد و آزمايش يك در ترميم نقيصه تاندوني نقش مثبت داشته است.