ريشه يابي فكري ‌فرهنگي برنامه‌هاي توسعه در ايرانِ پس از انقلاب اسلامي

توسعه در ايران، متناظر به برنامه هاي توسعه در ايران چنددهه سابقه دارد؛ سبك و سياق اين برنامه ها و مشخصاً، برنامه نويسان آن ها، مسير پيشرفت و تعالي كشور را روشن ميكند و بدون دستيابي به ريشه اي فكري فرهنگي برنامه هاي توسعه اي در ايران نميتوان، درباره روند توسعه در كشور اظهارنظر كرد. پژوهش حاضر به اتكا به تحقيقات پيشين و واكاوي تحولات سال هاي اخير در زمينه برنامه ريزي توسعه كوشيده است تا به اين سوال پاسخ دهد: كه در سياست گذاريها و برنامه ريزيهاي توسعه اي دوره جمهوري اسلامي (و به اجمال پيش از آن)، كداميك از بنيادهاي فكري فرهنگي حكمفرما بوده و است؟ وفق گرايش مجريان، توسعه چه سمت و سويي داشته و كشور را در چه مسيري به حركت درآورده است؟ اين مهم در قالب بررسي دوره هاي برنامه ريزي توسعه و جريان شناسي برنامه نويسان توسعه اي (منطق با تحولات دولت ها در ايران)، تنظيم شده و نهايتاً بنيان ها يا ريشه هاي نظري طراحي برنامه هاي توسعه در ايران، مورد تحليل و ارزيابي قرار گرفته اند.