بررسي تطبيقي مفاهيم فقر و فنا در آثار عطار با دائو ده جينگ لائوزه

جهان بيني و انديشه هاي عرفاني در همه اقوام و مكاتب فكري دنيا مفاهيم مشتركي با هم دارند. قابل انكار نيست كه اين مفاهيم مشترك در مكتب دائو و تصوف اسلامي نيز نمايان بوده و تشابهات بارز و نقاط اشتراك فراواني ميان آنها وجود دارد. فقر و فنا يكي از جمله اين تشابهات است كه در عرفان اسلامي جايگاه ويژهاي دارد و اكثر عرفا و بزرگان طريقت در آثار خود به آن پرداخته اند. در مكتب فلسفي عرفاني دائو در چين باستان و شرق دور هم كه اساس و بنياد آن بر مبناي نيستي است، مفهوم فقر و فنا نمود قابل توجهي دارد. در اين تحقيق مي كوشيم مفاهيم و مصاديق فقر و فنا را از ديدگاه عرفان اسلامي به نمايندگي عطار با ديدگاه مكتب دائو به نمايندگي لائوزه مورد تطبيق قرار دهيم. در اين راستا به روش توصيفي و با تحليل محتواي آثار برجسته هر دو مكتب به نكات مشابه و مغاير در دو مكتب پرداخته ايم.