تحليلي بر كنش هاي نامطلوب در سروده هاي عطار

شناخت دنياي پيچيدۀ درون آدمي و موانعي كه بر سر راه رشد و شكوفايي او وجود دارد، يكي از هدف هاي مشترك عرفان و روان شناسي است. سهم بعضي از شاعران از جمله عطار نيشابوري در اين موضوع حقيقتاً بيش از بسياري از شاعران زبان فارسي مي باشد. وي در آثار خود خصوصاً در منطق الطير با طرح سفر دسته جمعي مرغان و گفتگوهاي بسيار زيبايي كه ميان هدهد و ايشان اتفاق مي افتد از تضاد هاي شخصيّتي آدميان در هر روزگاري حكايت مي كند. يك شيوۀ مطالعۀ تطبيقي برگرفته از مكتب ادبيات تطبيقي آمريكا، برقراري پلي ميان دو حوزۀ معرفتي از جمله ادبيات و ساير دانش هاست. نگارنده در اين مقاله به شيوۀ تحليل محتواي متن، كنش هاي نامطلوب مرغان را كه موانعي براي رسيدن به سيمرغ و كمال دروني است از منظر مطالعه اي تطبيقي ميان زبان عطار و آموزه هاي روان شناسي، بررسي مي كند.