بررسي شيوه هاي انتقاد عطار نيشابوري از صوفيان با تكيه بر ديوان، منطق الطير، مصيبت نامه و الهي نامه

عطار نيشابوري از عارفان منتقد ادبيات فارسي است كه در آثار عرفاني خود، به اصناف مردم و نابه ساماني هايي اجتماعي انتقاد كرده است، يكي از انتقادهاي مهم او مربوط به صوفي نمايان است كه با رياكاري و ظاهرپرستي، از حقيقت دين و عرفان دور افتاده اند، انتقادهاي اوگاهي صريح و گاهي به صورت غير مستقيم با طنز و زيبايي شناسي ادبي همراه است، در اين مقاله به روش كتابخانه اي اين موضوع در ديوان، مصيبت نامه، الهي نامه و منطق الطير بررسي شده است، بررسي نشان مي¬دهد، عطار در مواقع بسياري به صورت صريح و آشكار، در مواردي به شيوه طنز و در قالب شعر قلندري و در مواردي با استفاده از آرايه هاي نماد و تمثيل انتقاد كرده است.