تقابل قطب‌هاي روايي: مطالعه‌ي نشانه‌ـ‌معناشناختي فيلم دوئل

داستان، آميخته اي از دو عنصر زيبايي و ساختار است. زيبايي به عواملي چون عاطفي كردن زبان، آفرينش شخصيت‌هاي چند‌بُعدي، زاويه‌ي ديدِ متفاوت و... وابسته است در حالي كه، ساختار از رويكرد روش شناسي و نشانه‌ معناشناسي الهام مي گيرد. نظريه-پردازان در اين حوزه، به دنبال كشفِ منطق روايي و ثابت‌هاي جهاني در متون اند تا از اين طريق با طراحي دستور زباني واحد، بتوان الگويي ارائه داد كه تمامي روايتها، قادر به پيروي از آن الگو باشند. از آنجايي كه دست‌يابي به دستورِ زباني مشترك براي روايت-هاي ايراني در حوزه‌ي دفاع مقدس، تجزيه و تحليل متون روايي اين مرز و بوم را مي-طلبد، در اين مقاله تلاش شده است با بررسي فيلم‌نامه‌ي دوئل(1383) نوشته‌ي احمدرضا درويش، بر اساس رويكرد نشانه‌ـ‌معناشناسي، قدمي هرچند كوچك، در اين راه برداشته شود. اين مقاله با كاربست اصول نشانه‌ـ‌معناشناسي در پيِ پاسخ به اين پرسش است كه مؤلف با به‌كارگيري چه عناصري مقصود خويش را به مخاطب منتقل نموده است، و سير انتقال قهرمان از وضعيت رازگونه به وضعيت حقيقت، چگونه است.