آموزش تاريخ بر مبناي «سياست تاريخ» اهميت كاربست مولفه‌هاي رويكرد تاريخي در آموزش تاريخ

گذشته و علم تاريخ در دنياي مدرن در ساختن امروز و آينده يك ملت موثر است. روايت اين گذشته از طريق سنت‌هاي آموزش تاريخ و نهادهاي مرتبط با آن صورت مي‌گيرد. با بررسي تاريخي پديدار آموزش تاريخ در دوران معاصر ايران مي‌توان اين امر را دريافت كه به دليل تعريف آموزش و روايت تاريخ در ذيل پروژه دولت/ملت سازي مدرن از چشم اندازهاي ايدئولوژيك مختلف در جامعه ايراني از دوره متاخر قاجاري تا كنون بحث سياست تاريخ و تامل در سواد تاريخي جايگاهي شايسته و بايسته نيافته است. از منظر اين نوشتار چنين برساخته‌اي از گذشته، امكان «فهم گذشته» به مثابه فرصت «تقويت توان استدلال ورزي تفسيري/انتقادي» به عنوان مساله و هدف حوزه يادگيري تاريخ بر اساس سواد تاريخي را براي مخاطبان فراهم نمي كند. با توجه به چنين وضعيتي به نظر مي‌رسد تامل در تعريف «سياست تاريخ» در ابعاد فلسفه علم و نيز فلسفه آموزش تاريخ در ميان جامعه محققان ايراني تاريخ، مجالي به مخاطبان آن مي‌دهد كه از طريق شناخت، فهم و كاربست مولفه‌هاي رويكرد تاريخي به گذشته، امكان بازتعريف نقادانه هويت فكري، فرهنگي، سياسي، معرفتي اكنون و آينده خود و جامعه اشان را بيابند. در عين حال به آنان بياموزند كه چگونه با ديدن گذشته به مثابه يك امكان و نه امري عيني و محتوم و قطعي، در تجربه و روند يادگيري و آموزش و بررسي علمي پديدارهاي گذشته به مثابه امري گشوده و بازتفسيرشونده مي‌توانند اكنون و آينده اشان را با تقويت توان عقلانيت استدلالي/تفسيري/انتقادي به عنوان نتيجه اين تجربه تغيير دهند.