بررسي مؤلفه هاي سبكي در ترجمه متون نثري از عربي به فارسي

مي توان گفت شايان ترين رويكرد در فرايند ترجمه اين است كه مترجم سبك نويسنده را به ميزان زيادي حفظ كند. حال، انتقال سبك يا با معادل¬يابي واژگاني، صورت مي‌گيرد و يا با معادل¬يابي ساختاري. يعني: هم واژه‌هاي گوناگون ممكن است داراي بار سبكي باشند، و هم ساختارهاي مختلف. رعايت سبك يا شيوه بيان، با گزينش درست برابر واژه‌ها و ساخت دستوري جمله، در زبان مقصد در پيوند است. به عبارت ساده¬تر، از ميان چند واژه برابر و چند ساخت دستوري، بايد گونه‌اي را برگزيد كه بتواند سبك متن زبان مبدا را در زبان مقصد نشان دهد. از اين روي در گزينش سبك، بايد به دو سطح واژگاني و ساختاري توجه كنيم. اين پژوهش در پي آن است كه نشان دهد سبك در ترجمه به چه شكلي نمايش داده مي‌شود؟به همين روي چهار ويژگي را در بررسي سبك شناختي ترجمه با آوردن نمونه هايي از متون مورد بررسي قرار مي دهيم: 1- ساده سازي (يعني شكسته شدن جملات يا توالي هاي طولاني، جايگزين شدن عبارات كوتاه با عبارات پيچيده و حذف يا كم شدن عبارات تكراري) 2-تصريح ( نوعي تمايل به شفاف سازي ابهامات متن اصلي در ترجمه) 3- طبيعي سازي (جايگزين شدن واژگان و ساخت هاي نحوي نامتعارف و مهجور در زبان مقصد با معادل هاي طبيعي و متعارف) و4-متوازن سازي: (در حالت توازن و ميانه قرار گرفتن متن ترجمه شده).