تجلي اسطوره در شعر معاصر با نگاهي به ادبيات پايداري

اسطوره ها به عنوان روياهاي جمعي و قومي بشر و برخاسته از ضمير ناخودآگاه او از نخستين سپيده دمان پيدايش بشر بر روي اين كره خاكي، پا به پاي بنيان هاي فكري، هنري و ادبي او تغيير و تحول يافته است. به گونه اي كه حضور آن ها در فرهنگ، ادبيات و شعر دوره هاي مختلف گذشته و كنوني به روشني پديدار و آشكار است. اسطوره ها به عنوان پايه و مايه ي اصلي پيدايش نوع ادبي حماسه، همواره در شعر شاعران، حضوري همراه با برانگيختن حسي حماسي، مبارزه جويانه و همراه با پايداري و سازش ناپذيري در برابر ستم داشته اند، اين حضور در شعر پايداري معاصر در ايران با ديدگاهي روشن گرايانه و آرمان گرايانه، سبب پيدايش آثاري تازه و بديع در عرصه ي اسطوره سازي و اسطوره پردازي گرديده است. در اين رويكرد برآنيم با شيوه اي مبتني بر تجزيه و تحليل داده ها در قالبي روايي و توصيفي ؛ تاثيرگذاري اسطوره و نمادهاي اساطيري در شعر پايداري و ويژگي هاي برجسته ي اسطوره شناختي آن را بررسي و واكاوي نموده ايم .