مرگ‌انديشي در بستر اجتماع با تكيه بر چهار داستان«زنده به گور، تاريكخانه، س.گ.ل.ل و بوف كور»

مرگ‎انديشي يكي از برجسته‌ترين مفاهيم در داستان‌هاي «زنده به گور، تاريكخانه، س.گ.ل.ل و بوف كور» است. در اين مقاله، تلاش شده است، با استفاده از روش توصيفي- تحليلي، مفهوم مرگ‎انديشي منحصراً در متن داستان‌ها تبيين و پاسخ مناسبي به اين پرسش داده شود كه مرگ‎انديشي شخصيت‎هاي داستان ناشي از چيست؟ نتيجة اين پژوهش نشان مي‌دهد كه شخصيت‌هاي مرگ‌انديش به طور مطلق خواهان مرگ نبوده‌اند بلكه شرايط جامعه و ناهنجاري‌هاي اخلاقي به گونه‎اي بوده است كه بالاجبار در اين مسير قرار گرفته و مرگ را تنها راه رهايي و مبارزه با شرايط موجود يافته‏اند؛ شباهت شخصيت‌هاي مرگ‎انديش هر چهار داستان و در نهايت، ختم شدن هر چهارداستان‌ به مرگ، بيانگر يك سير منطقي و علت و معلولي است كه نشان مي‌دهد در يك جامعة فاسد كه اكثراً راه انحراف را در پيش گرفته‌اند، اقليتي كه نمي‎توانند هم‏رنگ جماعت شوند گرچه ممكن است براي مدتي بتوانند راه انزوا را در پيش بگيرند ولي در نهايت يا مي‏ميرند، يا مي‏كشند يا كشته مي‎شوند؛ لذا، در اين جوامع، مرگ، تنها فريادي است كه مي‌توان عليه نابهنجاري‌ها و كجروي‌ها سرداد.