چگونگي توجيه كيفر در آموزه هاي اگزيستانسياليستي

اگزيستانسياليسم، مكتبي فلسفي است كه به دو مبناي «آزادي» و «مسئوليت» اهميت ويژه اي داده است. ژان پل سارتر، با استدلالات فلسفي، به اين نتيجه نائل مي آيد كه «انسان، محكوم به آزادي است» و از اين رو، ژرف ترين شكل ممكن از آزادي را براي انسان متصوّر مي شود. با نظر به رويكرد آزادانه-محور اگزيستانسياليسم، و از آنجا كه مفهوم آزادي از مقام شامخي در اين مكتب برخوردار است، دخيل نمودن انديشه ها و مؤلفه هاي اين نحله در عالم حقوق كيفري، تحليلات و استنتاجات قابل اعتنايي را به دست مي دهد. با بررسي خواست هاي اگزيستانسياليسم در حوزه ي كيفر، عيان مي شود كه توجيه مجازات و كيفردهي در آموزه هاي مكتب اگزيستانسياليسم، بر پايه ي دو مبناي اساسي اين نحله، يعني «آزادي» و «مسئوليت» بنا مي شود. به اين ترتيب كه، چون انسان از منظر دستگاه اگزيستانسياليسم كاملاً آزاد و مختار است، لذا عامليت هرگونه رفتار ارتكابي از وي به خودش باز مي گردد و به واسطه ي اين آزاديِ مفروض، مسئوليت عمل ارتكابي بر دوشش قرار مي گيرد. اين مسئوليت، زماني كه عمل ارتكابي داراي وصف مجرمانه باشد، در قالب مسئوليت كيفري نمود پيدا مي كند و كيفردهيِ فرد را بر اساس آموزه هاي اگزيستانسياليستي در حالت مجاز قرار مي دهد.