نگاهي توصيفي- تحليلي به نقش اجرايي عكاسي در پوسترهاي سه طراح برجسته گرافيك ايران (مميز، شيوا و مثقالي) (ازآغاز تا اواخر دهه پنجاه خورشيدي)

براي بررسي طراحي پوستر ايران شايسته است آثار استادان برجسته و جريان‏سازي همچون مرتضي مميز، قباد شيوا و فرشيد مثقالي را مورد بررسي قرار داد و رويكردهاي اجرايي و نظري آنان را مطالعه نمود. در اين ميان حضور عكاسي و به كارگيري عكس به عنوان يك ماده تصويري يا تكنيك اجرايي در طراحي پوسترهاي ايران و نقش كاربردي آن در آثار پوسترسازي سه طراح مذكور از اهميت ويژه‏اي برخوردار است. فعاليت حرفه‏اي اين سه استاد در عرصه طراحي‏پوستر از سال‏هاي پاياني دهه چهل سده چهاردهم خورشيدي آغاز مي‏گردد و در اواخر دهه پنجاه خورشيدي به بلوغ بصري و ارتباطي قابل ستايشي مي‏رسد. از اين رو كنكاشي توصيفي- تحليلي در آثار اين طراحان به منظور بررسي نقش اجرايي عكاسي و شناسايي طراح پيش‏قدم در به كارگيري عكس، از جمله مواردي است كه در اين پژوهش مورد ضرورت واقع شده است. در مقاله حاضر كه به لحاظ هدف،كاربردي و به لحاظ ماهيت و روش، توصيفي تحليلي مي‏باشد تلاش شده است بر پايه اطلاعات گردآوري شده به روش كتابخانه اي و ميداني براي سئوالات زير پاسخ شايسته‏اي ارائه شود: سوال اصلي: عكاسي در اجراي پوسترهاي سه طراح مذكور چه نقشي ايفا نموده است؟ سوال فرعي: روند زماني كاربرد عكاسي در طراحي پوسترهاي اين طراحان چگونه بوده است؟ يافته‏هاي اين پژوهش نشان مي‏دهد در طول دهه چهل و پنجاه خورشيدي در سايه بهبود امكانات چاپ و ورود تكنولوژي جديد، روند حضور عكاسي در طراحي پوسترهاي اين سه طراح به لحاظ كيفيت ايده و اجرا ارتقاء مي‏يابد. قباد شيوا اولين بار در سال 1348خورشيدي در اجراي پوسترهايش از عكاسي كمك مي‏گيرد؛ در همين سال فرشيد مثقالي هم در طراحي پوستر فيلم«گاو» از عكس استفاده مي‏كند. ضمن اينكه مرتضي مميز در سال1349 در پوستر نمايشگاه آثارش در تالار قندريز از عكس بهره ‏گرفته است.