بررسي رابطه خودكارآمدي والدين با رفتارهاي سلامت فرزندان

چكيده پژوهش حاضر با هدف بررسي رابطه خودكارآمدي والدين با رفتارهاي سلامت فرزندان انجام شد. اين پژوهش از نوع توصيفي همبستگي و جامعه آماري شامل كليه دانش آموزان مقطع متوسطه از هنرستان فني حرفه اي حضرت فاطمه معصومه (س) تايباد (85 نفر) بود كه از اين جامعه 70 دانش آموز و والدين آنها به روش نمونه گيري طبقه اي و تصادفي ساده انتخاب شدند. جهت اندازه گيري متغيرها، از مقياس خودكارآمدي شرر (GSES) و پرسشنامه سبك زندگي ارتقاءدهنده سلامت استفاده شد. روش تجزيه و تحليل داده ها با استفاده از همبستگي پيرسون و رگرسيون به كمك نرم افزار spss انجام گرديد. يافته هاي حاصل از پژوهش نشان داد، بين خودكارآمدي والدين با رفتارهاي سلامت فرزندان رابطه وجود دارد (p 0.05). همچنين نتايج رگرسيون نشان داد رفتارهاي سلامت فرزندان را از روي متغير خودكارآمدي والدين مي توان پيش بيني كرد (p 0.05) و مي توان نتيجه گرفت عوامل اجتماعي بسياري بر پذيرش رفتارهاي سلامت نوجوانان اثر مي گذارند از جمله داشتن خانواده اي كه چنين رفتارهايي را برگزيده اند و به سبب تغيير شيوه زندگيشان مورد حمايت اجتماعي و تشويق قرار گرفته اند. والدين بهترين و قوي ترين الگو براي فرزند خود هستند. فرزندان با والدين خود همانند سازي مي كنند. واژگان كليدي: خودكارآمدي، رفتارهاي سلامت، والدين، فرزندان.