مطالعه و بررسي نقش نمادين فرشته و ديو در نگاره هاي شاهنامه طهماسبي

شاهنامه طهماسبي يكي از غني ترين مجموعه هاي نقاشي ايران است،آگاهي از تمام جوانب اين اثر،راه رابراي درك بيشتر بينش و دانش نقش پردازي نگارگري ايراني مي گشايد.نقش مايه هاي نمادين، يكي از عواملي است كه در نگاره ها بدان توجه شده است.در مقاله حاضر،به بررسي نقش نمادين فرشته و ديو در نگاره هاي منتخب شاهنامه طهماسبي پرداخته و به اين سوالات پاسخ داده است:نقش نمادين فرشته و ديو در نگاره ها بيانگر چيست؟ويژگي هاي فرمي و بصري در نقوش فرشته و ديو به چه شكل است؟هدف از اين پژوهش شناخت ويژگي هاي بصري،فرمي و نمادين فرشته و ديو در نگاره هاي شاهنامه طهماسبي است.اين پژوهش به روش توصيفي-تحليلي، با بررسي اسناد كتابخانه اي و ميداني انجام پذيرفته است. بنا بريافته هاي پژوهش، تصاوير فرشته و ديو در شاهنامه طهماسبي با توجه به موضوع نگاره، نقش بسته و نگارگر از آن ها به عنوان نيروهاي خير و شر استفاده كرده است، ويژگي هاي بصري و فرمي اين دو موجود نيز متناسب با شخصيت شان تصوير شده است. بنابراين نگارگر با بهره گرفتن از بستر ارزشمند شعر و ادب فارسي، همچنين مفاهيم عميق حكمت ايراني و عرفان اسلامي، در كنار طبيعت گرايي ملموس، به جلوه گري ديو و فرشته پرداخته است.