استفاده از كوزه به عنوان نمادي در فرهنگ عامه مردم استان كردستان

كردستان يكي از نقاطي است كه هنوز فرايند سفال سازي آن شبيه به هزاران سال قبل مي باشد و زنان سازنده سفالينه ها بوده و آن ها را با دست مي سازند و از چرخ بهره اي نمي برند و در كوره هاي بسيار ابتدايي آن ها را مي پزند و بيشتر جنبه كاربردي اشياء را مد نظر دارند. يكي از ويژگي هاي هنرهاي بومي حضور پررنگ آن ها در زندگي مردم است و سفالگري و به ويژه شيء كوزه، به عنوان يكي از هنرهاي بومي اين منطقه، از گذشته هاي دور در مناسك و باورهاي مردم كردستان حضور داشته و معاني و نمادهاي زيادي را در خود جمع كرده است كه با شناسايي آن ها به درك بهتري نسبت به هنر سفالگري و تأثيرات آن در جامعه پي مي بريم . كوزه سفالي از لحاظ نگرش حاكم در اين منطقه، جايگاه ويژه اي داشته و بيشترين تزيين را نسبت به ساير سفالينه ها، به خود اختصاص داده است و همواره اين سوال پيش مي آيد كه چرا از بين تمامي سفالينه ها، كوزه بيشترين نقش را در مراسم و فرهنگ عامه دارد؟ كوزه آب و ارتباط آن با باورهاي قديمي ما را به اين باور مي رساند كه كوزه، حامل مفهوم زنانگي و نمادي از آناهيتا به شكل بومي است كه تاكنون در اين خطه زنده باقي مانده است . اين پژوهش از نوع توصيفي- تحليلي و با رويكرد كيفي است كه اطلاعات آن با حضور در ميدان تحقيق و استفاده از منابع كتابخانه اي جمع آوري شده است.