بازشناسي تطبيقي تصويرآفريني نمادين گل در چكامه‌هاي ابن‌خفاجه و منوچهري

وصف نمادين طبيعت، گل و زيبايي‌هاي آن، يكي از موضوعات مورد توجه شاعران در طول تاريخ بوده و هست. اين جلوه‌ها در شعر شاعران به فراخور محيط سرسبز كه در آن مي‌‌زيسته‌اند حضور چشمگير دارد. ابن‌خفاجه و منوچهري، با بياني پرشور، ساده و صميمي مضامين شعري خود را با ارائه تصاوير شاعرانه‌ي نمادين و زيبايي ترسيم نموده و با آفرينش هنري خود به گل‌ها تشخص بخشيده و جلوه‌هاي مختلف آن را به نمايش گذاشته‌اند. اين نوشتار با مقايسه و تحليل تصاوير نمادين گل در ديوان منوچهري و ابن‌خفاجه، به سوالات زير پاسخ مي‌‌دهد: آيا با وجود تمايز زبان‌ها و فرهنگ‌ها، ذوق و ادب و تفكر دو شاعر در مواجهه با تصويرآفريني نمادين و صورت‌پردازي، موضوعاتي از طبيعت چون گل يكسان برخورد كرده يا مسائل اقليمي خود را وارد عرصه شعر كرده‌اند؟ تصويرپردازي هنري و نمادين گل تا چه اندازه به هم نزديك، و وجوه افتراق ابن‌خفاجه و منوچهري در چه زمينه‌هايي هست؟ عناصر بلاغي و نوآوري وصفيات نمادين دو شاعر در ترسيم هيئت گل تا چه اندازه نوآوري دارد؟ روش ارائه موضوع بدين شرح است كه اشعار هر يك از شعرا پس از نقل، به همراه تحليل تصاوير نمادين، وجوه شباهت و افتراق آنها بيان مي‌شود. همانگونه كه از رهگذر مقاله آشكار گرديد تصويرسازي هنري و نمادين هر دو شاعر، حسي و مبتني بر عناصر طبيعت و به دور از تقليد است. يكي از مواردي كه در هر دو شاعر مشترك است، و البته در منوچهري نمود بيشتري دارد، تصاوير نماديني است كه در آن‌ها زن و يا چيزي كه به زن مرتبط است، ديده مي‌شود. اين تفاوت كه در اين ترسيم نمادين، گل اقحوان در شعر منوچهري وجود ندارد و گل سوسن در ميان اشعار ابن خفاجه با مفاهيم نمادين بيشتري نسبت به منوچهري رخ مي‌نمايد.