بررسي جايگاه كمّي نمادهاي بومي در كيفيت‏بخشي به المان‏ها و حجم‏هاي شهري مشهد

المان‏ها و حجم‏هاي شهري به عنوان زيرمجموعه‏اي از هنرهاي شهري، يكي از حوزه‏هايي است كه مي‏تواند با متأثر ساختن محيط شهري، كيفيت زيست شهروندان را نيز به طور مستقيم يا غيرمستقيم بهبود بخشد كه بخشي از آن را مي‏توان در كاركردهاي كيفيت‏بخشِ بصري، محتوايي و رواني‏اجتماعي نماد و نشانه به ويژه نمادهاي بومي جستجو نمود. اين مهم اما متأسفانه در حوزه هنرهاي شهري مغفول مانده است؛ ضرورتي كه در نوشتار حاضر تلاش شد با بررسي جايگاه نمادهاي بومي در «المان‏ها و حجم‏هاي شهري» مشهد كه در «طرح استقبال از بهار» ارائه شده است مورد توجه قرار گيرد تا در سايه يك پژوهش كاربردي، به صورت تحليلي‏آماري به سئوال اصلي زير پاسخ داده شود: 1. جايگاه كمّي كاربرد نمادهاي بومي در كيفيت‏بخشي به المان‏ها و حجم‏هاي شهري مشهد در طرح استقبال از بهار سال‏هاي 91 تا 93 چگونه بوده است؟ نتايج و يافته‏هاي پژوهش نشان مي‏دهد: در حدود 5/86 درصد المان‏ها و حجم‏هاي شهري سال‏هاي 91 تا 93 طرح استقبال از بهار مشهد، از نماد بهره برده‏اند كه متأسفانه سهم 1/20 درصدي نمادهاي بومي نشان از كم‏رنگ بودن جايگاه كمّي نمادهاي بومي در خلق آثار دارد و توجه بيشتر هنرمندان و سياستگزاران شهري را به رخ مي‏كشاند. مقايسه يافته‏ها نشان مي‏دهد روند كيفي شاخص‏هاي ششگانه انتخاب شده(جذابيت، جلب‏كنندگي، افتخارآميز بودن، هويت‏بخشي، قابل فهم بودن آثار توليد شده و رضايتمندي مخاطبين) منهاي دو شاخص جذابيت و جلب‏كنندگي با سطح كاربرد نماد در آثار توليد شده طي سه سال، همراستا بوده است.