طراحي مجتمع مسكوني با رويكردزمينه گرايي و تأثير آن بر سيماي شهري

زمينه گرايي يكي از ديدگاههاي رايج در شهرسازي است كه زمينه را به مثابه رويدادي تاريخي مي پندارد. زمينه گرايي ابتدا به ابعاد صرفا كالبدي توجه داشت ، اما بتدريج به ابعاد انساني گراييد و حوزه مطالعات خودرا به وجوه اجتماعي فرهنگي جامعه گسترش داد .زمينه گرايان معتقدندكه اجزاي كالبدي شهر زير پوشش نيروها يا ويژگيهاي دروني خود نمي باشند ، بلكه به محيط و مجموعه پيرامون آن وابسته هستند. واحد تحليل در اين رويكرد ، مطالعه بناها يا فضاها در ارتباط با عوامل محيطي آن است و هرگونه تغيير و دخالت در آن ها نيز به اين عوامل وابسته مي باشد. ساختارهاي جديد كه بيانگر تاريخ هنر و معماري هر دوره خاصي است به حكم پويايي و حيات يك شهر زنده ، در شهرها جلوه مي كند و عدم احداث ساختارهاي جديد در بافتهاي شهري حيات و پويايي آنرا به ايستايي سوق خواهد داد.زندگي جديد ، چون علم فني جديد اجازه تصوير برداري مصنوعي از شهر ها را ممكن نمي كند ، اما بازشناسي آنها با آزمون آنچه كه به طور اساسي در آفرينش آنها بوده و تطبيق آن با شرايط جديد لازم است(شواي،1375:270). هر نسلي بايد نمادهاي قديمي را كه از نسل قبل به او رسيده است ، مجددا تعريف كند و مفاهيم قديمي را با عبارات عصرخود دوباره تبيين كند ، چرا كه معماري بيان فضاست به نحوي كه در مشاهده كننده تجربه معيني از فضا در ارتباط با تجارب پيشين و آتي ايجاد كند)بيكن،1376:21). هر زمينه و متن شهري داراي مقياس ، حجم ، فرم فضايي و مصالح و شيوه معماري و شهرسازي ويژه خود است كه به طراحان حساس در خصوص نحوه مداخلات كالبدي رهنمودهاي لازم را ارائه مي كند و جوامع نيز به نحوي كنترلهايي اعمال مي كنند . بنابراين مباحث نظري و فلسفي اغلب بر محور چگونگي و كيفيت وقوع اين موضوع و نحوه سازگاري و پيوستگي ميان بناهاي جديد با وضعيت ساختاري موجود است(قدير،1385:12)