طراحي محله با بررسي رويكردهاي انسان محور

محلات به عنوان نيازي ترين عنصر شهري نقش پر رنگي در ايجاد زمينه رشد و سلامت انسان و پرداختن به آرمان هاي انساني جامعه دارد. امروزه گسست موجود درطراحي ساختارفضايي محلات ، ازبين رفتن هويت كالبدي و ناديده گرفتن نيازهاي افراد ،سبب ازبين رفتن ساختاراجتماعي پيوسته ميان ساكنين وارزش هاي انساني جامعه شده است و بسياري از محلات دچار اختلال درروابط اجتماعي،كمبودهايي جهت برطرف كردن نيازهاي مادي ومعنوي انسان،توزيع ناعادلانه و...مواجه شده اند. مطالعه حاضر بر اساس تحليل اسناد، كتابها و مقالات به بررسي مفهوم محله و دو رويكرد كه در طراحي شهري و معاصر تشخيص داده ميشود: رويكرد نخبه گرا و قطعيت نگر و رويكرد نوعملكردي و ويژگي هاي آنها ميپردازد. اين تحقيق با هدف ايجاد زمينه اي جهت بهينه سازي و انساني كردن روش طراحي محلات، به معرفي رويكرد انسان محور كه در واقع مبتني بر اين دو نگرش است، ميپردازد و در قالب رويكرد انساني به بررسي مهمترين عوامل موثر در طراحي محله انسان محور پرداخته ميشود كه در نهايت راهكارهايي جهت طراحي مناسب محلات پيشنهاد ميگردد.