نگاهي به ساختار، كيفيت و تنوع نمادها در اشعار نيما

«نيما با سرايش ققنوس توانست روش و بيان جديدي براي بيان انديشه هاي اجتماعي خويش پيدا كند. او با مطالعه در ادبيات رمزگرايانه فارسي از قبيل مولانا و حافظ و ... و نيز پيوندي كه با ادبيات اروپا برقرار كرده بود، توانست «شعر رمزگراي اجتماعي» را پايه ريزي نمايد. حوزة نمادهاي نيما بسيار وسيع است و از اجرام آسماني و طبيعت (گل و گياه و پرنده و حيوانات و ... ) و اسطوره و ... را شامل مي شود. اغلب نمادهاي نيما برگرفته از عناصر بومي است. براي نمونه از درختان: نارون، اوزار، اوجا، مجر، مازو؛ از كوه ها: كپاچين، ازاكوه، وازنا؛ از حيوانات و پرندگان: سيوليشه، كك كي، داروگ. نيما در سير نمادپرازي هاي خود، شخصيت هاي نماديني چون مانلي، پادشاه فتح و سريويلي و برخي ديگر از نمادها را نيز خلق مي كند و از اين ديدگاه نيز بسيار مبتكر است. در پژوهش حاضر پس از تبيين و تعريف نماد و ويژگي هاي آن، به جايگاه نماد در اشعار نيما پرداخته شده و در بخش ديگري نمادهاي ابداعي شعر او معرفي و طبقه بندي شده است.»