هستي شناسي در اشعار حسين پناهي

پرسش هايي در مورد منشأ آفرينش، هستي، انسان در انديشه ي متكلمين، عرفا، متشرعين و به خصوص فلاسفه وجود دارد و گاه شاعران نيز از چشم اندازهاي گوناگون به اين مباحث پرداخته اند. پناهي يكي از شاعران معاصر است كه با داشتن دردي عميق و حيرتي وسيع و نگرش فيلسوف مآبانه به اين مباني پرداخته است. تأمل در اشعارش نشان مي دهد كه وي شاعري است انديشناك كه مسائل اعتقادي و هستي شناسانه از مهمترين دغدغههاي زندگي وي بوده است. سرگرداني و سرگشتگي ناشي از عدم درك بسياري از حقايق و واقعيت هاي ملموس آفرينش، سرنوشت محتوم انسان و در نهايت مرگ در اشعار حسين پناهي بازتاب فراواني دارد، وي در انديشيدن به مرگ به اين مرحله از آگاهي رسيده است كه از آن به عنوان يكي از قوانين طبيعت ياد مي كند.به طوري كه حتي در واژگان اشعارش اين حالت را مي توان مشاهده كرد. اين جستار حاكي از آن است كه وي به اصالت و عظمت حيات و آفرينش اعتقاد داشته و خداوند را آفرينشگر هستي مي داند.