بازخواني نگاه ملاصدرا به زبان قرآن در دوساحت ذات حق و احوال قبر و قيامت

هدف از اين مختصر ارائه تبييني از زبان قرآن در سخن از ذات خدا(ونه صفات و افعال او) و احوال قبر و قيامت از ديدگاه صدرالمتألهين شيرازي است. قرآن از مقام ذات جز به رمز و اشارت چيزي نگفته است ، چرا كه الفاظ ناقص و محدود بشري در سخن از آن مقام ناتوان و عاجزند. بدين جهت زبان قرآن در اين مقام به تنزيه و تقديس و تسبيح است. صدرا در احوال قبر و قيامت و عالم پس از مرگ، باب هر گونه تأويل در قرآن و خروج الفاظ از معاني اصلي و وضعي و اسناد مجاز و استعاره را مسدود مي كند و بدين سبب از ابن سينا و غزالي انتقاد مي كند و تحليل هاي انتقادي خود را در باره نظريات ايشان ارائه مي دهد.