مطالعه مروري تاثير تنش خشكي روي خصوصيات گياهان دارويي

چكيده تنش‌هاي محيطي از قبيل شوري (خاك و آب) و تنش كم‌آبي يكي از موانع اصلي در توليد محصولات زراعي و باغي در بسياري از نقاط دنيا به‌ويژه مناطق خشك و نيمه‌خشك مانند ايران محسوب مي‌شود؛ در حال حاضر استفاده از گياهان و ارقام مقاوم به شوري و كم‌آبي يكي از مهم‌ترين روش‌هاي مؤثر در بهرهبرداري و افزايش عملكرد هكتاري در مناطق خشك و نيمه‌خشك جهان است. تنش خشكي زماني در گياه حادث مي‌شود كه ميزان آب دريافتي گياه كمتر از تلفات آن باشد. در اين هنگام، تركيبي از شرايط فيزيكي و محيطي، سبب تنش در داخل گياه شده و توليد را كاهش مي¬دهد. اين كاهش در نتيجه تأخير و يا عدم استقرار گياه، تضعيف و يا از بين رفتن گياهان استقراريافته، مستعد شدن گياه نسبت به حمله آفات و بيماري‌هاي گياهي، تغييرات فيزيولوژيكي و بيوشيميايي در سوخت‌و‌ساز گياه، تغييرات در كيفيت دانه، علوفه، الياف، روغن و ديگر محصولات اقتصادي گياه به وجود مي‌آيد. خشكي بيشتر يك عامل كاهش¬دهنده عملكرد است و اين حالت حتي در مواردي كه آسيب وارده مشهود نباشد نيز وجود دارد. پيشرفت‌هاي به‌نژادي از نظر افزايش مقاومت به خشكي بدون اينكه با كاهش توليد يا كيفيت محصول روبرو باشد بسيار كند است. در اين مقاله با مرور بررسي¬هاي انجام‌شده روي چند نوع گياه دارويي، اثر تنش خشكي روي اين گياهان بررسي شده است.