تبيين ارتباط محيط مجازي و تصميم گيري با توجه به نقش ميانجي‏ شخصيت

تصميم‏گيري در محيط مجازي يكي از ابزارهايي است كه افراد عادي، نخبگان علمي و همچنين مديران سازمان‏ها در دنياي امروز از آن در جهت رفع كاستي‏هاي محيط واقعي از آن بهره مي‏برند. با اين وجود بسياري از ابعاد و زواياي استفاده از اين ابزار در حوزه‏هاي فردي و سازماني، هنوز روشن نگرديده است. هدف اين پژوهش ارزيابي تأثير شخصيت و محيط مجازي بر تصميم‏گيري بوده است. به اين منظور 142نفر از ميان دانشجويان رشته تربيت‏بدني دانشگاه‏ شهيد بهشتي تهران با روش نمونه‏گيري خوشه‏اي انتخاب شدند و مورد آزمون قرار گرفتند. در مرحله بعد تكليف تصميم‏گيري به هر يك از زوج‏ها داده شد و پس از تصميم‏گيري، زمان صرف شده براي رسيدن به تصميم و ميزان رضايت‏مندي آن‏ها از تصميمي كه گرفته بودند سنجيده شد. داده‏هاي حاصل از آزمايش با استفاده از تحليل واريانس چندمتغيره، رگرسيون و آزمون t مورد تحليل قرار گرفته است. يافته‏هاي پژوهش نشان داد كه كه محيط مجازي، هم بر سرعت تصميم‏گيري و هم بر ميزان رضايت‏ از آن موثر است؛ اما شخصيت، تنها برسرعت تصميم‏گيري اثر داشته است. در نهايت اينكه تأثير تعاملي محيط مجازي و ‌شخصيت، هم بر سرعت تصميم‏گيري و هم بر ميزان رضايت از تصميم‏گيري از نظر آماري داراي اهميت ارزيابي گرديد.