اسطورهاي افسانۀ عاميانۀ بابلوي درهنديجان

بشر از ديرباز در جستجوي يافتن منشأيي براي پديده هاي مختلف طبيعي و اجتماعي، غالبا با دلايلي ساده لوحانه اساطير و در پي آن افسانه هاي گوناگوني را آفريده است كه در آنها قواي مافوق طبيعت را درامورطبيعي وانساني دخيل مي‌داند. اين افسانه‌ها و اسطوره‌ها با توجه به گوناگوني اقوام و اقليم‌ها، جلوه‌‌هاي متفاوت دارند. در اين مقاله به افسانۀ اسطوره ‌‌مانند «بابلوي» (bâblovi) پرداخته مي‌شود كه از گذشته‌هاي دور در فرهنگ و باور مردم ساحل نشين هنديجان وجود داشته است. بابلوي حيواني دوزيست انسان نماست كه غروبها و هنگام تاريكي از آب بيرون مي آيد و انسان هاي كنار ساحل را با خود به زير آب مي برد و خون شان را ميخورد؛ اما همانند همۀ افسانه‌ها و اسطوره‌هاي بشري، در اين نبرد نيز موجود افسانهاي سرانجام مقهور نيرومندي و دانايي انسان ميشود . پس از به اسارت درآمدن بابلوي توسط انسان وبهره‌‌مندي از توان بدني‌اش دركارهايي نظير آسياب كردن گندم‌ها ، او را بخاطر خانواده ‌اشكه منتظرش هستند آزاد ميكنند. در اين مقاله پس از بررسي نمادها و پيام‌هاي افسانه بابلوي، آن را با افسانه‌هاي مشابه خود در جنوب، همچون بوسلمه، عبدالماي، ام المداس، كرزنگرو و غولك مقايسه مي كنيم كه همۀ آنها قصد ربودن انسان ها را داشته اند.