افسانه ضد افسانه

در اين مقاله سعي بر اين است كه به بررسي استفاده از زبان ادبيات عاميانه براي نقد سياسي و اجتماعي در آثار صمد بهرنگي پرداخته شود. يكي از ويژگي‌هاي آثار صمد بهرنگي استفاده از قالب قصه و افسانه براي بيان داستان‌هاي خود است. در اينجا ابتدا شرحي از ادبيات عاميانه و قالب هايي از جمله قصه و افسانه و جايگاه اين قالب ادبي در داستان‌هاي صمد بهرنگي بيان مي‌شود. پس از آن چند مفهوم سياسي كه در آثار بهرنگي به وفور ديده مي شود مورد بررسي قرار مي‌گيرند، از جمله: مفهوم آرمان شهر، فقر و اقتصاد سياسي، تضاد طبقاتي و مبارزه براي دريافت حق طبقات زير دست در اين آثار مورد توجه است، و در پايان گفته خواهد شد كه صمد بهرنگي براي بيان انديشه هاي سياسي خود كه نزديك به انديشه هاي چپ است از زبان قصه و افسانه استفاده كرده است كه هم تاثير گذار تر است و هم حالت نمادين و غير آشكارا دارد.