بررسي رابطه حافظه فعال با انگيزش تحصيلي دانش‌آموزان داراي افت تحصيلي در درس رياضي

پژوهش حاضر به بررسي رابطه حافظه كاري با انگيزش تحصيلي دانشآموزان داراي افت رياضي ميپردازد. پژوهش حاضر از نوع توصيفي-همبستگي ميباشد. جامعه آماري شامل كليه دانشآموزان داراي افت رياضي در دوره‌ي اول متوسطه در استان خراسان رضوي و شهر مشهد مي‌باشد. نمونه‌اي به حجم 100نفر از دانش‌آموزان بر اساس نمونه‌گيري در دسترس و داوطلبانه انتخاب گرديد. در اين پژوهش از روش‌هاي آماري همبستگي پيرسون و آزمون تحليل واريانس و رگرسيون چندمتغيره استفاده شده است. ابزارهاي گردآوري اطلاعات شامل پرسشنامه استاندارد انگيزش تحصيلي هارتر(1981،1980) و آزمون حافظة فعّال دانيمن و كارپنتر (1980) بود. داده‌ها پس از جمع آوري با كمك نرم افزار spss مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. نتايج پژوهش نشان داد كه با توجه به نتايج همبستگي پيرسون مي توان بيان كرد كه دو متغيرانگيزه پيشرفت و حافظه فعال داراي رابطه معناداري مي باشند. يه اين دليل كه سطح معناداري آن ها از 05/0 كم تر است همچنين بين اين دو رابطه همبستگي قوي (345/0)وجود دارد به اين معنا كه هرچه قدر حافظه فعال افزايش پيدا كند ميزان انگيزه پيشرفت افراد افزايش پيدا مي كند.