بررسي تمركز شهري ونخست شهري در استان كرمانشاه طي دوره آماري(1390-1335) ونقش آمايش سرزمين در تعادل بخشي به شبكه شهري استان

آمايش سرزمين به معناي بهره‌برداري بهينه از امكانات در راستاي بهبود وضعيت مادي و معنوي و در قلمرو جغرافيايي خاص است. در اين طرح مزيت‌هاي فضاي طبيعي، اجتماعي و اقتصادي، ساماندهي و نظام بخشي مي‌شود. اين كار با هدف ايجاد رابطه منطقي بين توزيع جمعيت و انجام فعاليت‌ها در پهنه سرزمين با توجه به ويژگي‌هاي فضايي مناطق است. يكي از موارد مهم در برنامه ريزي آمايش سرزمين توجه به توزيع متعادل جمعيتي در نقاط شهري است، كه عدم رعايت آن در شبكه شهري سبب از بين رفتن منابع انساني و همچنين آلودگيهاي زيست محيطي مي شود. به طور كلي هدف هاي آمايش سرزمين در ارتباط با مباحث شهري، مباني متوازني از كانو ن هاي زيستي و نظام سلسله مراتب شهري در جهت تعادل بخشي به شرايط زيست است . ديدگاههاي آمايش سرزمين، كاركرد كانونهاي جمعيتي را در قلمروهاي متفاوتي از فعاليتها مي بيند و نقش و عملكرد واقعي يك شهر را در شرايط متعادلِ بهره گيري و خدمات رساني، نمايان مي سازد. دراين مقاله ، در اين راستا برمبناي نتايج سرشماري عمومي نفوس و مسكن در طي شش دوره سرشماري(1390- 1335) و با رجوع به آمارنامة جمعيتي، آمارهاي مورد نياز استخراج شده، آنگاه با بهره گيري از شاخص هاي نخست شهري وتمركز شهري و تحليل شبكه شهري استان طي دوره آماري سال(1390-1335) به بررسي نقش آمايش سرزمين در تعادل بخشي به شبكه شهري مي پردازد.