استفاده از بينش منطقه اي و طراحي روستايي، راهكاري جهت پيشگيري از حاشيه نشيني شهري(مطالعه موردي: شهر كرمانشاه)

پديده ي حاشيه نشيني كه امروزه در بسياري شهرهاي بزرگ ديده مي شود، با مشكلات گسترده، به معضلي براي شهرهاي درحال‌توسعه، تبديل‌شده است؛ بنابراين نيازمند اقداماتي نه‌تنها براي بهبود وضع موجود، بلكه توقف روند رشد آن و پيشگيري از ايجاد محلات حاشيه نشين جديد است. بدين منظور، پژوهش حاضر رويكرد پيشگيرانه را برگزيده است كه به مبدأ حاشيه نشيني توجه داشته و ازآنجاكه بسياري از محلات حاشيه نشين به لحاظ كالبدي، روستاهايي بوده اند كه با رشد افقي شهر بلعيده‌شده‌اند، روستاهاي حاشيه شهر در رويكرد پيشگيرانه اهميت مي يابند و با بينش منطقه اي، طراحي روستايي به‌عنوان روش مناسبي براي برخورد با اين روستاها معرفي مي شود. طراحي روستايي با بهره گيري از مباني طراحي مشاركتي، سبب تثبيت حيات روستا و پيشگيري از مهاجرت يا پيوستن كالبدي روستا به شهر مي شود. اين پژوهش به شيوه تحليل محتوا به تدوين مباني نظري و سپس تطبيق آن با نمونه مطالعاتي كه شهر كرمانشاه است، پرداخته و با بررسي روند رشد شهر و موقعيت و پيشينه محلات حاشيه‌نشين شهر، محدوده هاي پرخطر به لخاظ پذيرندگي حاشيه‌نشيني را شناسايي نموده و روستاي بيجانه را به دليل اصالت كالبدي و احتماعي براي هدف طراحي روستايي معرفي مي نمايد.