شناخت عوامل مؤثر بر فرايند كالايي شدن زمان در ايران با تأكيد بر سياست‌هاي تعديل ساختاري

كالايي شدن به فرآيندي اشاره دارد كه يك «پديده »، مكان، فضا، « فرهنگ »، اجزاء بدن، زمين و يا هر چيز ديگر به‌مثابه يك «كالا» و يك «ابژه» در نظر گرفته مي‌شوند كه براي ديگري داراي «ارزش مصرف» هستند و مي‌توان آن‌ها را براي كسب سود در بازار مورد معامله قرارداد؛ به¬سخن‌ديگر، يك كالا علاوه بر ارزش مصرف، از « ارزش مبادله » نيز برخوردار است. كالايي شدن زمان نيز بدين معناست كه زمان خود به‌مثابه يك ابزار توليد مطرح مي‌شود و به‌منظور حداكثر رساندن سود اقتصادي به‌طور مداوم توليد و بازتوليد مي‌شود. كالايي شدن زمان در ايران بدين معناست كه بعد اقتصادي فعاليت ها در جامعه ي ايراني بر بعد اجتماعي-فرهنگي پيشي گرفته و غلبه يافته است. اين موضوع را مي توان تا حدي ريشه در سياست هاي تعديل ساختاري در ايران بعد از انقلاي اسلامي دانست كه به موجب آن سياست هاي رشد اقتصادي صرف در دستور كار قرار گرفت و سرمايه هاي اجتماعي و عدالت اجتماعي مورد تهاجم هر آنچه كه امكان پذير بود قرار گرفت. از اين رو در اين تحقيق به روش توصيفي-تحليلي سعي شده است تا با عوامل موثر بر كالايي شدن زمان با تاكيد بر سياست هاي تعديل اقتصادي مورد بررسي قرار گيرد.