تعليم‌وتربيت عقلاني، علمي و وحياني

اقتصاددانان و سياست مداران و برنامه ريزان اجتماعي و تربيتي، آموزش و پرورش را به عنوان رمز و كليد توسعه و تغيير اجتماعي پذيرفته و در اين زمينه دلائل زيادي را مطرح مي كنند. از جمله اينكه گفته مي شود آموزش و پرورش براي كشورهاي توسعه نيافته عامل نهايي براي نوسازي و صنعتي شدن است و با توجه به اين مسئله ارائه آموزش و پرورش عمومي براي همه افراد يك جامعه به عنوان هدف عمده برنامه ريزان توسعه مطرح مي شود. امروزه از آموزش و پرورش به عنوان معياري در جهت ارزيابي و اندازه گيري پيشرفت و توسعه جوامع استفاده مي شود. جامعه اي كه از نظر نيروي انساني متخصص فقير باشد، ساير امكانات مادي نمي تواند كمك زيادي به توسعه جامعه بنمايد. آموزش و پرورش بستري بسيار گسترده و تاثيرگذار در زمينه هاي توسعه و تحول است به گونه اي كه هر نوع تغيير و توسعه اي بايد از اين بستر استفاده بهينه نمايد. لذا آموزش بر ساير ابعاد توسعه نيز تاثير مي گذارد. همين امر نشان مي دهد كه اگر قرار است كشوري توسعه پيدا كند بايد بخش عمده اي از منابع خود را به امر آموزش اختصاص دهد. در اين تحقيق ضمن تعريف مفاهيم تعليم و تربيت به تمايز مفهومي اين دو واژه پرداخته شد و در ادامه ضمن بيان اهداف كلان تعليم و تربيت به بيان روش هاي تربيت عقلاني و مزاياي رويكرد عقلاني در تربيت ديني پرداخته شده است.