الگوي پيشرفت و مسئله بحران

در اين مقاله به اين مسئله پرداخته مي شود كه در جامعه اي مثل ايران كه با بحرانهاي مختلفي در حوزه محيط زيست، اقتصاد،سياست و فرهنگ مواجه است چگونه مي توان الگويي براي رفع بحران و در عين حال پيشرفت ارايه كرد. توضيح خواهيم داد كه پيشرفت و بحران در جامعه مدرن دو روي يك سكه است؛ لذا از بحران گريزي نيست بلكه بايد به دنبال الگويي براي حل بحرانها در مسير پيشرفت بود. از منظر ما الگوي موجود(الگوي اسلامي-ايراني پيشرفت موجود) يك الگوي انتزاعي است كه قابليت عملياتي شدن و لذا حل بحرانها را ندارد. براي عملياتي شدن الگو نيازمند رويكردي هستيم كه كاليبراسيون استراتژيك الگو ناميده مي شود. در اين رويكرد با توجه به دو اصل تماميت و تغيير، در دو محور تشخيص و حل مسئله ، الگوي پيشرفت با محوريت يك مسئله مشخص كاليبره مي شود. اين رويكرد با يك مثال در مورد مسئله توسعه صنعتي در ايران به نمايش در مي ايد. نشان مي دهيم كه چگونه در يك نگاه پديدارشناسانه به مسئله صنعتي شدن، اين مسئله در يك دور هرمنوتيك، در چارچوب سيستم اقتصاد سياسي در ايران و جهان تعيّن مي يابد.