بررسي اثرات تغيير اقليم بر منابع آب‌هاي داخلي كشور

ذخاير درياها در مقايسه با افزايش رو به رشد جمعيت و تقاضاي روزافزون احتياجات غذايي، بسيار محدود بوده و سير نزولي خود را طي مي‌كند. بنابراين حفظ منابع آب‌هاي داخلي كه از دير باز به‌عنوان مكمل ذخاير دريا و يكي از منابع اصلي تأمين نيازهاي غذايي و محل اشتغال جوامع بشري مطرح بوده است امري ضروري بوده و هرگونه فعاليت شيلاتي و بهره‌برداري مسئولانه از آب‌هاي داخلي نياز به مديريت قوي و قانونمند و فراگير است. متاسفانه طي چند سال اخير به‌طور محسوس و بيشتر موارد به‌طور نامحسوس شاهد تغييراتي در سيستم منابع طبيعي و ذخائر آبزيان و زيستگاه‌هاي آب‌هاي داخلي در كشور بوده‌ايم. كه به‌عنوان مثال افزايش دما در رودخانه‌ها در بسياري از منابع آبي كشور منجر به كاهش غلظت اكسيژن و نابودي گونه‌هاي آبزيان شده است. از مهم‌ترين تغييرات در آب‌هاي داخلي در سال‌هاي اخير مي‌‌توان به موارد زير اشاره نمود: -خشك‌سالي و تخريب وكاهش چشمگير وسعت زيستگاه‌هاي آب‌هاي داخلي و حتي خشك شدن چشمه‌ها و قنات‌ها، آب بندان‌ها و حتي درياچه‌ها، آبگيرها و تالاب‌ها -كاهش دبي رودخانه‌ها و جريان آب‌هاي جاري -تخريب و تغييرات ساختاري در زيستگاه‌ها و اكوسيستم‌هاي حساس و آسيب‌پذير -كاهش تنوع گونه‌اي و در بعضي موارد كاهش جمعيت‌ها و ذخائر آبزيان در آب‌هاي داخلي -تغيير در زنجيرۀ غذايي و الگوي زيستي و رفتاري آبزيان (مهاجرت، توليدمثل، تغذيه و غيره)، در آب‌هاي داخلي -در خطر قرار گرفتن گونه‌هاي بومي، كمياب، حساس و آسيب‌پذير -شكوفايي پلانكتوني، حضور گونه‌هاي مهاجم و فرصت‌طلب در منابع آب‌هاي داخلي. لازم به توضيح است كه در سال‌هاي اخير شاهد كاهش آب و يا خشك شدن منابع مهم آب‌هاي داخلي كشور اعم از درياچه اروميه، درياچه هامون، تالاب شادگان، تالاب هورالعظيم، درياچه كافتر، درياچه پريشان و درياچه مهارلو بوده‌ايم. بررسي‌ها نشان مي‌‌دهد كه دماي جهاني بعد از قرن بيستم افزايش داشته است و با توجه به وسعت كشور و تنوع اقليمي، تنوع زيستي در منابع آبي آب‌هاي شيرين كه بسياري از گونه‌هاي جانوري و گياهي و ذخائر ژنتيكي و منحصر بفرد را داراست در معرض خطر انقراض و نابودي كامل قرار مي‌‌گيرند كه در اين ميان سازگاري موجودات با شرايط موجود و كاهش اثرات توسط انسان‌ها مهم‌ترين راهكار مقابله با تغيير اقليم پيشنهاد مي‌‌گردد