بررسي كليه عوامل موثر در كارايي كلي برنامه اوسينك جهت بهبود باروري در گاوهاي شيري

تلقيح مصنوعي به عنوان يكي از مهمترين راهكارهاي تسريع بهبود ژنتيكي در توليد مثل حيوانات محسوب ميگردد. مهمترين مشكل اساسي براي استفاده از اين تكنيك انجام فحل يابي دقيق توسط نيروي كارگري آموزش ديده مي باشد. استفاده از برنامههاي كنترل ديناميسم فوليكولي و طول عمر جسم زرد به عنوان يكي از راهكارهاي غلبه بر مشكل فحل يابي توسعه يافته است. برنامه اوسينك به عنوان رايج ترين برنامه همزماني تخمك گذاري در گله هاي گاو شيري محسوب مي شود. اين برنامه شامل تزريق GnRH در مرحله تصادفي از سيكل فحلي و به دنبال آن تزريق PGF2α هفت روز بعد مي‌باشد. تزريق دوم GnRH 48 ساعت متعاقب تزريق PGF2α انجام مي‌گيرد. تلقيح مصنوعي زمان بندي شده 16 ساعت (محدوده 8 تا 24) بعد از آخرين تزريق GnRH انجام مي‌شود. استفاده از اين سيستم همزمان سازي منجر به همزماني تخمك گذاري در يك بازه محدود شده و اجازه تلقيح در زمان ثابت را بدون تشخيص فحلي فراهم مي‌آورد. اولين تزريق GnRH باعث تخمك‌گذاري و يا لوتئيني شدن همه فوليكولهاي در حال رشد بزرگ مي‌شود. در نتيجه، يك موج جديد فوليكولي در تمام گاوها حدود 3 روز بعد از تزريق آغاز مي‌شود. بنابراين، تمام دامهاي ماده موجود در گروه واجد فوليكول‌هاي در مرحله يكسان رشد خواهند بود. علاوه بر اين، GnRH باعث تحريك رشد بافت لوتئال از سلولهاي فوليكول غالب سابق مي‌شود. تزريق PGF2α باعث تحليل جسم زرد ناشي از تزريق اوليه GnRH شده و در نهايت تزريق آخرين GnRH منجر به افزايش هماهنگي تخمك‌گذاري در يك گروه از گاوها خواهد شد. موفقيت اولين تزريق GnRH براي همزمان سازي رشد فوليكولي در گاو بسيار خوب است ولي در تليسه‌ها ميزان موفقيت كمتر است. مطالعه حاضر كليه عوامل اثر گذار در موفقيت كلي اين برنامه به منظور بهبود باروري در گله هاي گاو شيري را مورد بررسي قرار مي‌دهد.