تببين مولفه هاي حقوق شهروندي در امنيت شغلي كسب وكارها با تاكيد بر مفاد منشور حقوق شهروندي

امنيت شغلي يكي از اساسي ترين نيازها و ضرورت هاي زندگي معاصر است و به عنوان يكي از مهم ترين استلزامات حقوق بشر و حقوق شهروندي، محسوب مي شود. در حال حاضر، اكثر كشورها، براي نهادينه كردن حقوق شهروندي كه يكي از محورهاي اصلي آن، ايجاد فضاي امن زندگي و در راس آن، امنيت شغلي است، ابزارهاي مختلفي را انتخاب مي كنند. در اين مقاله كه به روش كتابخانه اي و با مراجعه به منابع موجود و در قالب تحليلي – توصيفي، تدوين شده، مولفان با شناسايي و تطبيق محورهاي امنيت شغلي مندرج در مدل نظري تحقيق كه بر اساس تحقيقات و گزارش هاي كميسيون مشترك حقوق بشر تهيه و تدوين شده است، با مفاد منشور حقوق شهروندي، به اين نتيجه رسيده اند كه يك چهارم ماده هاي 120 گانه منشور حقوق شهروندي به طور مستقيم و غير مستقيم با بحث امنيت شغلي ارتباط دارد كه در اين ميان، برابري فرصت هاي شغلي، عدم وجود امتياز خاص و انحصار براي افراد و گروه هاي خاص،وجود آزادي در انتخاب شغل و عدم تحميل شغل خاص و حق آزادي بيان و شركت در اجتماعات و گروه هاي صنفي، به ترتيب، موضوعاتي است كه بيشترين توجه تدوين كنندگان منشور بر آنها معطوف گرديده كه البته با انطباق بر محورهاي مشخص شده در كميسيون مشترك حقوق بشر، اين نتيجه حاصل شده است كه توجه به بحث آزادي بيان و شركت در اجتماعات و گروه هاي صنفي كه دومين محور امنيت شغلي است به اندازه كافي، مورد توجه قرار نگرفته است.