قاعده كاهي و استعاره مفومي در «گزينه اشعار» هوشنگ چالنگي

قاعده كاهي يكي از شيوه‌هاي برجسته‌سازي در مكتب فرماليسم روس و ليچ است. در اين شگرد، انحراف از قواعد زبان معيار امكان‌پذير بوده كه موجب برجسته‌سازي در متن ادبي مي‌شود. «گزينه اشعار» هوشنگ چالنگي به سبب داشتن برجسته‌سازي‌هاي زباني ازجمله قاعده كاهي قابل‌بررسي است. در حقيقت مسئله اصلي اين پژوهش آن است كه كدام‌يك از انواع قاعده كاهي‌ها در اين اشعار به‌كاررفته و بيشترين تكرار آن كدام است. اگرچه، نتيجه‌ي بررسي‌ها نشان مي‌دهد كه در اشعار هوشنگ چالنگي انواع قاعده كاهي استفاده‌شده است، اما اين بهره‌گيري يكپارچه نيست. دغدغه ديگر اين جستار ارائه روشي مناسب براي تحليل «گزينه اشعار» چالنگي است. ازاين‌رو، از منظر مكتب فرماليسم روس و ليچ زبان‌شناسي انگليسي تلاش شد الگوي مناسبي براي تحليل آن ارائه شود. به كمك اين الگو مشخص شد كه قاعده كاهي معنايي و نحوي بيشترين تكرار را دارند. افزون بر اين در قاعده كاهي معنايي، كاربرد استعاره مفهوميو تشخيص كه به غناي ادبي «گزينه اشعار» چالنگي افزوده است از منظر زبان شناسي شناختي نيز بررسي ميشود. زبان شناسان شناختي معتقدند كه استعاره در زبان روزمره مطرح بوده، ماهيت زبان انسان استعاري است و انسان به واسطه قياس كه مبناي استعاره است قادر به تفكر است. استعاره با رويكرد شناختي نشان مي دهد كه چگونه موضوع هايش به زندگي زباني؛ بياني و انساني در هم آميخته شده است.