معشوق در غزليّات رهي معيّري و سيّد كاميل امامي

معشوق محوريّت اصلي و اساسي در اشعار غنايي ايراني به ويژه در غزل است و شاعران ايراني به شيوه‏هاي گوناگون به آن پرداخته اند. رهي معيّري1 و سيد كاميل امامي2دو شاعر معاصر نيز از اين قاعده مستثني نبوده و همچون گذشتگان با القاب و عناوين خاصّي معشوق خويش را مورد خطاب قرار داده و با توصيفاتي زيبا و عاشقانه و به كار گيري صورخيال و آرايه هاي-ادبي، خصوصيّات ظاهري و دروني (رفتاري) معشوق را بيان كرده اند. در اين نوشتار سعي شده است نمونه هايي از ابياتي كه به نحوي نمايانگر نام، سيماي ظاهري و يا دروني معشوق در غزليّات رهي و امامي است، استخراج و مقايسه شود تا ضمن نشان دادن وجوه تشابه و تفاوت در تصويرپردازي هاي اين دو شاعر، به مقلّد يا مبتكر بودن آنان و نيز نشانه هايي از اثر گذاري و اثر پذيري -كه رسالت اصلي ادبيّات تطبيقي است-دست يابيم. نتايج به دست آمده نشان مي دهد كه اشتراكات فراواني بين نگرش دو شاعر نسبت به معشوق وجود دارد از جمله ظاهر معشوق و ويژگي هاي رفتاري او، تقليدي بودن توصيف هر دو شاعر و ... البته امامي اميدوارانه تر به رابطه خود و معشوق مي نگرد.