كاربرد « اتباع» دستوري در فرهنگ عامه ي گيل و ديلم (فولكلور) و پيوند آن با زبان رسمي (پژوهشي درباره ي شناخت گويش هاي ايراني)

«دستور شفاهي»متعلّق به مردم عامه است؛ از اين رو با واقعيت هاي زندگي عادي مردم پيوندي جاودانه دارد و جنبه هاي گوناگون آن در شعر، امثال و حكم، داستان، قصّه، افسانه، ترانه هاي محلي، لالايي قابل بررسي است.« گيلكي» از گويش هاي ايراني است كه در گيلان و ديلمستان متداول بوده و هنوز هم مردم، آن را در گفتار، به عنوان زبان مادري خود به كار مي برند. هدف اين مقاله،معرّفي« اتباع» هاي دستوري پُر كاربرد است كه در بين مردم گيل و ديلم روزانه رواج دارد و از گذشته تاكنون بخشي از دستور شفاهي و ادبيات فولكلوريك اين خطّه، محسوب مي شود. در اين مقاله ابتدا به تعريف اتباع در دستور فارسي اشاره شده و سپس واژه هاي اتباعي گيلكي با فونتيك و شاهد مثال و برگردان به فارسي به ترتيب الفبا يي آورده شده است. نويسندگان در اين مقاله موضوع اتباع را از زوايه¬ي ديد كتاب« فرهنگ اتباع و اتباع سازي در زبان فارسي» بررسي نموده اند