ترانه‌هاي عاميانه گيلان

ادبيات عاميانه، علمي براي شناخت آداب و رسوم و عقايد مردم عوام است كه افسانه‌ها، باور داشت‌ها، داستان‌ها، ترانه‌ها، و... را شامل مي‌شود. ترانه‌هاي عاميانه به دليل پاسداري از هويت فرهنگ ملي و انتقال احساسات و عقايد گذشتگان ما بخش مهمي از ادبيات شفاهي، محسوب مي‌گردد. اشعار محلي گيلان داراي ارزش‌ها و ويژگي‌هاي ممتاز و برجسته‌اي هستند و تنوع و فراواني دارند. قالب اين ترانه‌ها تك بيتي و گاه سه بيتي، مثنوي، ترجيح بند، چهار دانه و... است. ترانه‌هاي محلي به لحاظ مضمون و محتوا شامل: ترانه‌هاي كار (بجار سرايي، چايكاري، چوپاني، صيادي، نوغانداري و...) ترانه‌هاي سرور و آييني (نوروز‌خواني، عروسه گوله، گول گوله چهارشنبه و...) لالايي، حماسي، عاشقانه، عروسي، ورزش، سرگرمي و... است. در اين مقاله، پس از بيان و تعريف ادبيات شفاهي و ترانه‌هاي عاميانه، تاريخچه، ارزش‌ها و ويژگي‌هاي آن ارائه مي‌گردد. سپس ترانه‌ها از نظر قالب، مضمون و محتوا، تقسيم بندي و براي هر يك نمونه يا نمونه‌هايي آورده مي‌شود.