زيباشناسي قصيدۀ دماونديۀ بهار

ملك الشعرا بهار در تاريخ ادب پارسي كوهي استوار را مي¬ماند و در ديوان ارجدار او سروده¬هايي هست كه از ستيغ¬هاي فرازمند ادبيات ما به شمارند. بهار، خواه فراخور جايگاه ملك الشعرايي¬ آستان قدس كه از آغاز جواني در ميان آن همه هماورد، از آن خود كرده بود و بايستۀ آن جايگاه، استادي در قصيده بود، خواه به انگيزۀ پاسداشت ادب نياكان و يا شايد به سبب بيگانگيِ سرشت و ذوق هنري¬اش با سرمستي¬هاي جواني و شور غزل، دلدادۀ قصيده بود و هم از اين روست كه او را « واپسين قصيده¬سراي بزرگ ادب پارسي» مي¬دانيم و براي همين هم بايد شاهكارهاي هنري او را در اين چارچوب(قالب) شعري جست. من جز دو مثنوي زيباي «سلام به هند بزرگ » و «باباشمل¬نامه » در همۀ سروده¬هاي جز قصيده¬اي او شعري استادانه و شاهكاري بهارانه سراغ ندارم ولي در قصيده¬هاي او كارهاي ارجدار چندان است كه به¬گزيني را بسيار دشوار مي¬كند. با اين حال «دماونديه» دوم بهار را از ديد استواري زبان و بلندي درونمايه و آوازه و پژواكي كه در ميان شعردوستان برانگيخت، براي واكاوي زيبايي¬شناختي ارزشمندتر يافتم. اين مقاله، گزارش زيباشناختي همين قصيده است.