تربيت اخلاقي در اشعار ملك الشعراي بهار

يكي از مسائل مهم كه تعليم و تربيت معاصر با آن روبه روست ، مسئله « تربيت اخلاقي» است از آنجا كه اين موضوع از سوي شعراي مسلمان و غربي مورد توجه قرار گرفته است ، موضوع مقاله حاضر به تربيت اخلاقي در اشعار ملك شعراي بهار اختصاص يافته است . روش نگارش ، به شيوه ي اسنادي و نظري بوده كه در آن از سخنرانيهاي انديشمندان ، ماهنامه ها ، نشريات محلي و كشوري و كتب تاليف شده در اين مورد استفاده فراواني شده ، كه با فيش برداري از آنها به گردآوري اطلاعات پرداخته شده است . در اين مقوله به نكات مهم اخلاقي در اشعار محمدتقي صبوري (ملك الشعراي بهار ) اشاراتي رفته است كه به چند مورد اشارع مي شود : 1-تشويق و ترعيب افراد به اتحاد و وطن دوستي 2-از نظر بهار يكي از پندهاي زمانه ، شنيدن پند پدر است كه در سعادت آدمي نقش بسزايي دارد 3-بهار ريشه تربيت را در مهرباني دانسته و آن را عاملي براي رفع كينه و حسد مي داند .4-راضي به رضاي الهي بودن در همه حال و شكرگزار داشته و نداشته ها بودن 5-تاثير رفيق بد و نقش آن در تربيت اخلاقي ناصحيح 6-تاثير تربيت نادرست فرزند در ناخلف به بار اومدن او 7-بهار در تربيت اخلاقي ، سيرت زيبا را مقدم بر صورت زيبا دانسته و بر جوانان تاكيد دارد كه اين را در انتخاب همسر مورد توجه قرار دهند . 8- و .... نتيجه كلي از اشعار بهار در تربيت اخلاقي گرفته مي شود اين است كه هدف او از تربيت اخلاقي با توجه به اشعار ايشان زندگي سعادتمندانه بوده و پرهيز از رفيق بد ، كبر ، حسد و كينه مهم ترين عامل در سعادتمندي انسان است .