عدالت خواهي و آزادي طلبي در اشعار بهار

با آغاز انقلاب مشروطه در ايران شاعراني پا به عرصه‌ي ادبيات نهادند كه آزادي خواهي، عدالت جويي، وطن دوستي و احترام به حقوق انسان‌ها از مضمون‌هاي مشترك اشعارشان بود. اين شاعران، خواهان آزادي و پيشرفت كشورشان بودند و رشد ترقي وطن خود را در گرو آزادي بيان، انديشه و گاه آزادي زنان مي‌ديدند. آنان با پيروي از فرهنگ مغرب زمين، آزادي زنان از حجاب را نوعي گام نهادن در مسير رشد و پيشرفت تلقي مي‌كردند و در اشعار خود، خواهان تحقق اين خواسته بودند. محمد تقي بهار، با تكوين جنبش مشروطه خواهي و آزادي طلبي در شمار انقلابيون جاي مي‌گيرد و با اشعار خود قيام مردم را همراهي مي‌كند. مضامين شعري او همان مضامين ادبيات عصر مشروطه است. بنابراين در اين مقاله سعي شده است به بررسي زندگي وي در عصر خود و تبيين شعر در مضمون عدالت خواهي پرداخته شود. روش گرد آوري اطلاعات به شيوه‌ي كتابخانه‌اي بوده، و با استفاده از روش تحقيق توصيفي با تكيه بر مباني نظري به تحليل و سپس نتيجه گيري پرداخته شده است.